ناله را هر قدر می خواهم به دل پنهان کنم سینه می گوید که من تنگ آمدم فریاد کن
هر چه به زمان کنگره نوزدهم نزدیکتر می شویم اهمیت این مسئله بیشتر می شود
بودن یا نبودن
برای ما فیزیوتراپیست ها از نان شب هم واجب تراست زیرا...
دستهایی در کار است که دوباره نفع شخصی یا نفع عده ای معدود بر منافع همه فیزیوتراپیست ها
ارجحیت داده شود .آنچه که در هنگام تشکیل انجمن علمی فیزیوتراپی شاهد آن بودیم .یا آن اساس
نامه کذایی عزیزان PHD که فقط و فقط حافظ منافع خودشان بود و به ضرر بقیه فیزیوتراپیست ها .
انشعابت در انجمن برای چیست ؟
مگر خون آنها از هزاران فیزیوتراپیست ساکن در اقصا نقاط ایران رنگین تراست ؟
این همه جار و جنجال برای چیست ؟مگر نه این که همه ما فیزیوتراپیست هستیم ؟
آیا این خط و خط بازی ها در جهت منافع انجمن و در راستای اعتلای انجمن است؟
آیا بهتر نیست برای یک بار همه که شده به این موش و گربه بازی ها خاتمه دهیم و همه با هم در جهت
پیشرفت انجمن تلاش کنیم .
بقول استاد هاشمی پدر فیزیوتراپی ایران :
انجمن ملک شخصی هیچکس نیست و متعلق به همه اعضای آن است.
بیایید برای یکبار هم که شده این انجمن های کذایی را کنار گذاشته و فقط یک انجمن قوی داشته
باشیم .که آن انجمن هم منتخب همه اعضای آن باشد .آن هم انتخاباتی در روز کنگره با حضور همه
اعضای آن با نظارت مستقیم نمایندگان وزارت بهداشت و.......
چون انجمن فیزیوتراپی ایران آبروی ماست
اجازه بدهیم که همه در آن شرکت داشته باشند و با رای مستقیم تک تک افراد انجمن آن هم
در روز کنگره هیئت مدیره ای قوی و جسور را انتخاب کنیم که بتوانند مدافع حقوق فرد فرد
باشند.افرادی که به dpt اعتقاد قلبی داشته باشند و با شجاعت و با سلاح علم روز از ایجاد
dpt در ایران حمایت کنند.
هیئت مدیره ای که در آن حقوق تعداد معدودی PHD عزیز بر هزاران فیزیوتراپیست زحمتکش
در سراسر ایران برتری نداشته باشد. PHD های عزیز با احترام بسیار باید یادشان باشد که از
کجا آمده اند و یادشان باشد که هزاران فیزیوتراپیست سراسر ایران از آنها گله مند هستند.
مخصوصا" عزیزان PHD که حتی عنوان افتخارآمیز فیزیوتراپیست را هم از ابتدای اسم
خود حذف نموده اند.و یا کج کردن گردنشان جهت ورود به جمع فیزیاتریست ها که البته مورد
مخالفت فیزیاتریست ها قرار گرفت و....
البته همکاران فرصت جبران را به آنها خواهند داد.
ما اصل را کنار گذاشته ایم و فرع را چسبیده ایم .این روز ها روز های حساسی برای تاریخ فیزیوتراپی
ایران است .
۲۵ اردیبهشت باید روز اعلام تشکیل dpt در ایران باشد.و این روز باید در تاریخ انجمن ثبت شود.
موج dpt انکار ناپذیر است چون دنیا امروزه بصورت دهکده جهانی است و نمی توان چشم ها را بر
واقعیت بست و مانند گذشته ها سر در برف فرو کرد.خوشبختانه نسل امروز و به تبع آن فیزیوتراپیست
های امروزی تحصیل کرده و به سلاح علم مجهزند و با چند سخنرانی پر شور و چند قطره اشک دیگر
نمی توان آن ها را خام کرد.
روز کنگره روزی است که در آن همه با هم و با یک صدا فقط یک چیز را در خواست کنیم .
انتخابات آزاد و با شرکت تمام افراد فیزیوتراپیست با هر عقیده ای
ماه dpt از پشت ابر بیرون آمده و در حال نور افشانی است.